Integracyjna Orkiestra Perkusyjna
Orkiestra została powołana do życia w 1998 r. przez Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym Koło w Giżycku. Członkami orkiestry są dzieci, młodzież i osoby dorosłe z niepełnosprawnością intelektualną (na co dzień uczniowie Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego i uczestnicy Warsztatu Terapii Zajęciowej) oraz zaprzyjaźnione dzieci i młodzież ze szkół, wolontariusze, rodzice, terapeuci. Łącznie orkiestra liczy 20 muzyków. Orkiestra korzysta z profesjonalnych instrumentów perkusyjnych Orffa. Cały czas rozwija i wprowadza coraz to nowsze instrumenty i brzmienia. Obecnie instrumentarium orkiestry stanowią instrumenty perkusyjne melodyczne (np. metalofony, ksylofony, dzwonki) i niemelodyczne (np. bębny, konga, marakasy, triangle, pudła akustyczne), oraz gitary klasyczne, elektryczne. Jest to grupa instrumentów, które ze względu na prosty sposób wydobycia dźwięku leżą w zasięgu możliwości wykonawczych osób grających w orkiestrze. Ogromną zaletą jest również możliwość przystosowania ich w zależności od potrzeb i sprawności ruchowej każdej osoby.
Praca przy przygotowywaniu nowych utworów odbywa się metodami nie wymagającymi znajomości pisma muzycznego, ze względu na to, że członkowie orkiestry nie czytają nut. Na repertuar orkiestry składają się dzieła muzyki klasycznej (W.A. Mozart, A. Vivaldi, J. Brahms, J. Strauss, L. v. Beethoven) oraz standardy muzyki rozrywkowej. Orkiestra ma na swoim koncie liczne i dobrze oceniane występy, również poza granicami kraju, w tym wspólne koncerty z Orkiestrą Filharmonii Olsztyńskiej.
Orkiestrę można usłyszeć:
Poezje Bartosza Mazura
Ma 28 lat, mieszka i tworzy w Częstochowie. Wydał już trzy tomiki poezji „Światło i Cień” w 2002 roku, „Do ludzkich serc” w 2003 roku i „Odwiedzić siebie” w 2007 roku. Ostatni tomik wydało Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym, dzięki wsparciu finansowemu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Ze wstępu Grzegorza Leszczyńskiego do tomiku „Odwiedzić siebie”: „Dla Bartosza Mazura pisanie wierszy jest drogą, po której w ciszy, samotności i skupieniu zmierza do określenia i nazwania przeżyć. … Najtrudniej jest wyrazić najprostsze prawdy, bo wydają się trywialne i jakoś wstydliwe, bliskie granicy, za którą kryje się banał – największy wróg każdej twórczości, nie tylko poezji. … Ale Bartosz Mazur idzie własną drogą. Nikogo nie naśladuje, nikogo nie udaje, za nikim nie podąża. Szuka siebie, własnej pisanej życiem prawdy. … Ujmuje w jego poezji wrażliwość na piękno świata; towarzyszy jej wrażliwość na człowieka, jego los i przeżycia, zaduma nad przemijaniem, starością, trudem doświadczeń. W zadumie tej przejawia się postawa dojrzałego pogodzenia z życiem i losem.
Wystawa prac Roberta Bindasa
Urodził się w 1964 r. w Ciechanowie. Od siódmego roku życia jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej w Mieni. Od najmłodszych lat był bystrym obserwatorem otoczenia, a w szczególności przyrody. Wszystkie wydarzenia stawały się doskonałym tematem wykonywanych z pasją rysunków. Jego wyjątkowy talent został dość wcześnie zauważony i doceniony. Zdobywał nagrody na konkursach plastycznych, w 1996 roku wykonał scenografię do cyklicznego programu TVP „Tacy sami”, a rok później Jego prace trafiły na charytatywną aukcję Londyńskiego Domu Aukcyjnego. Robert Bindas najchętniej posługuje się pastelami. Rysowanie zaczyna od swoistego rytuału: starannego dobierania kredek, ułożenia papieru, kiwania się na krześle w głębokim skupieniu. Gdy już zacznie pracę, decyzje zapadają błyskawicznie – następuje erupcja twórczej wyobraźni. Maluje cykle, w których na różne sposoby prezentuje ten sam temat, te same motywy i formy. Oglądanie Jego obrazów przypomina obcowanie z pięknem natury: płomieniem ognia, refleksami słońca na wodzie czy chmurami wędrującymi po niebie. Prace Roberta Bindasa wystawiane były w kraju m.in. na wystawie pt: „Oswajanie Świata” w 2003 r. w Centrum Sztuki Współczesnej na Zamku Ujazdowskim w Warszawie.
